عشق بی ثمرLove Barren
ℒ☺ṽℯ ℬ@яяεᾔ

فقط برای تـ♥ـوϻ

 در شبان غم تنهایے خویش
 عابد چشم سخنگوے تـ♥ـوام
 مـ♡ـن در این تاریڪے
 مـ♡ـن در این تیره شب جانفرسا
 زائر ظلمت گیسوے تـ♥ـوام
 گیسوان تـ♥ـو پریشانتر از اندیشه ے مـ♡ـن
 گیسوان تـ♥ـو شب بے پایان
 جنگل عطرآلود
 شڪن گیسوے تـ♥ـو
 موج دریاے خیال
 ڪاش با زورق اندیشه شبے
 از شط گیسوے مواج تـ♥ـو مـ♡ـن
 بوسه زن بر سر هر موج گذر مے ڪردم
 ڪاش بر این شط مواج سیاه
 همه ے عمر سفر مے ڪردم
 مـ♡ـن هنوز از اثر عطر نفسهاے تـ♥ـو
 سرشار سرور
 گیسوان تـ♥ـو در اندیشه ے مـ♡ـن
 گرم رقصے موزون
 ڪاشڪے پنجه ے مـ♡ـن
 در شب گیسوے پر پیچ تـ♥ـو راهے مے جست
 چشم مـ♡ـن چشمه ے زاینده ے اشڪ
 گونه ام بستر رود
 ڪاشڪے همچو حبابے بر آب
 در نگاه تـ♥ـو رها مے شدم از بود و نبود

فقط برای تـ♥ـوϻ


 شب تهے از مهتاب
 شب تهے از اختر
 ابر خاڪسترے
 بے باران پوشانده
 آسمان را یڪسر
 ابر خاڪسترے بے باران دلگیر است
 و سڪوت تـ♥ـو پس پرده ے خاڪسترے سرد
ڪدورت افسوس سخت دلگیرتر است
 شوق بازآمدن سوے تـ♥ـوام هست
 اما ، تلخے سرد ڪدورت در تـ♥ـو
 پاے پوینده ے راهم بسته
 ابر خاڪسترے بے باران
 راه بر مرغ نگاهم بسته
 واے ، باران ، باران ؛
 شیشه ے پنجره را باران شست
  از دل مـ♡ـن اما
 چه ڪسے نقش تـ♥ـو را خواهد شست..؟

فقط برای تـ♥ـوϻ

 
 آسمان سربے رنگ
  من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
 مے پرد مرغ نگاهم تا دور
 واے ، باران ، باران ؛
 پر مرغان نگاهم را شست
 اب رؤیاے فراموشیهاست
 خواب را دریابم
 ڪه در آن دولت خاموشیهاست
 ن شڪوفایے گلهاے امیدم را در رؤیاها مے بینم
 و ندایے ڪه به مـ♡ـن مے گوید ؛
  »گر چه شب تاریڪ است
 دل قوے دار ، سحر نزدیڪ است«
 دل مـ♡ـن در دل شب
 خواب پروانه شدن مے بیند
 مهر صبحدمان داس به دست
 خرمن خواب مرا مے چیند

فقط برای تـ♥ـوϻ

 
 آسمانها آبے
  پر مرغان صداقت آبےست
 دیده در آینه ے صبح تـ♥ـو را مے بیند
 از گریبان تـ♥ـو صبح صادق
  مے گشاید پر و بال
 تـ♥ـو گل سرخ مـ♡ـنے
 تـ♥ـو گل یاسمنے
 تـ♥ـو چنان شبنم پاڪ سحرے..؟
 نه ، از آن پاڪترے
 تـ♥ـو بهارے..؟
 نه ، بهاران از تـ♥ـوست
 از تـ♥ـو مے گیرد وام
 هر بهار اینهمه زیبایے را
 هوس باغ و بهارانم نیست
 اے بهین باغ و بهارانم تـ♥ـو
 سبزے چشم تـ♥ـو
 دریاے خیال
 پلڪ بگشا ڪه به چشمان تـ♥ـو دریابم باز
 مزرع سبز تمنایم را
 اے تـ♥ـو چشمانت سبز
  در مـ♡ـن این سبزے هذیان از تـ♥ـوست
 زندگے از تـ♥ـو و مرگم از تـ♥ـوست
 سیل سیال نگاه سبزت
 همه بنیان وجودم
 را ویرانه ڪنان مے ڪاود
 مـ♡ـن به چشمان خیال انگیزت معتادم
 و دراین راه تباه
 عاقبت هستے خود را دادم
 آه سرگشتگے ام در پے آن گوهر مقصود چرا
 در پے گمشده ے خود به ڪجا بشتابم..؟
 مرغ آبے اینجاست
 در خود آن گمشده را دریابم
 ر سحرگاه سر از بالش خواب بردار
 ڪاروانهاے فرومانده ے خواب
از چشمت بیرون ڪن

فقط برای تـ♥ـوϻ

 
 باز ڪن پنجره را
 تـ♥ـو اگر بازڪنے پنجره را
 مـ♡ـن نشان خواهم داد
 به تـ♥ـو زیبایے را
 بگذر از زیور و آراستگے
 مـ♡ـن تـ♥ـو را با خود تا خانه ے خود خواهم برد
 ڪه در آن شڪوت پیراستگے
 چه صفایے دارد
 آرے از سادگیش
 چون تراویدن مهتاب به شب
 مهر از آن مے بارد

فقط برای تـ♥ـوϻ

 
 باز ڪن پنجره را
 مـ♡ـن تـ♥ـو را خواهم برد
 به عروسے عروسڪهاے
 ڪودڪ خواهر خویش
 ڪه در آن مجلس جشن
 صحبتے نیست ز دارایے داماد و عروس
 صحبت از سادگے و ڪودڪے است
 چهره اے نیست عبوس
 ڪودڪ خواهر مـ♡ـن
 در شب جشن عروسے عروسڪهایش مے رقصد
 ڪودڪ خواهر مـ♡ـن
 امپراتورے پر وسعت خود را هر روز
 شوڪتے مے بخشد
 ڪودڪ خواهر مـ♡ـن نام تـ♥ـو را مے داند
 نام تـ♥ـو را مے خواند
 گل قاصد آیا
 با تـ♥ـو این قصه ے خوش خواهد گفت..؟

فقط برای تـ♥ـوϻ


 باز ڪن پنجره را
 مـ♡ـن تـ♥ـو را خواهم برد
 به سر رود خروشان حیات
 آب این رود به سرچشمه نمے گردد باز
 بهتر آنست ڪه غفلت نڪنیم از آغاز
 باز ڪن پنجره را ، صبح دمید
  چه شبے بود و چه فرخنده شبے
 آن شب دور ڪه چون خواب خوش از دیده پرید
 ڪودڪ قلب مـ♡ـن این قصه ے شاد
 از لبان تـ♥ـو شنید ؛
 زندگے رویا نیست
 زندگے زیبایے ست
 مے توان بر درختے تهے از بار ، زدن پیوندے
 مے توان در دل این مزرعه ے خشڪ و تهے بذرے ریخت
 مے توان از میان فاصله ها را برداشت
  دل مـ♡ـن با دل تـ♥ـو
 هر دو بیزار از این فاصله هاست 
 قصه ے شیرینے ست
 ڪودڪ چشم مـ♡ـن از قصه ے تـ♥ـو مے خوابد
 قصه ے نغز تـ♥ـو از غصه تهے ست
 باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل
 سر به دامان تـ♥ـو بگذارم و در خواب روم

فقط برای تـ♥ـوϻ


 گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
 یادگاران تـ♥ـو اند
 رفته اے اینڪ و هر سبزه و سنگ
 در تمام در و دشت
 سوڪواران تـ♥ـو اند
 در دلم آرزوے آمدنت مے میرد
 رفته اے اینڪ ، اما آیا
 باز برمے گردے..؟
 چه تمناے محالے دارم
 خنده ام مے گیرد
 چه شبے بود و
 چه روزے افسوس
 با شبان رازے بود
 روزها شورے داشت
 ما پرستوها را
 از سر شاخه به بانگ هے ، هے
 مے پراندیم در آغوش فضا
 ما قناریها را
 از درون قفس سرد رها مے ڪردیم
 آرزو مے ڪردم
 دشت سرشار ز سبرسبزے رویا ها را
 مـ♡ـن گمان مے ڪردم
 دوستے همچون سروے سرسبز
 چارفصلش همه آراستگے ست
 مـ♡ـن چه مے دانستم
 هیبت باد زمستانے هست
 مـ♡ـن چه مے دانستم
 سبزه مے پژمرد از بے آبے
 سبزه یخ مے زند از سردے دے
 مـ♡ـن چه مے دانستم
 دل هر ڪس دل نیست
 قلبها ز آهن و سنگ
 قلبها بے خبر از عاطفه اند
 از دلم رست گیاهے سرسبز
 سر برآورد درختے
 شد نیرو بگرفت
 برگ بر گردون سود
 این گیاه سرسبز
 این بر آورده درخت اندوه
 حاصل مهر تـ♥ـو بود
 و چه رویاهایے
 ڪه تبه گشت و گذشت
 و چه پیوند صمیمیتها
 ڪه به آسانے یڪ رشته گسست
 چه امیدے ، چه امید..؟
 چه نهالے ڪه نشاندم مـ♡ـن و بے بر گردید
 دل مـ♡ـن مے سوزد ڪه قناریها را پر بستند
 و ڪبوترها را ، آه ڪبوترها را
 و چه امید عظیمے به عبث انجامید

فقط برای تـ♥ـوϻ

 
 در میان مـ♡ـن و تـ♥ـو فاصله هاست
 گاه مے اندیشم
 مے توانے تـ♥ـو به لبخندے این فاصله را بردارے
 تـ♥ـو توانایے بخشش دارے
 دستهاے تـ♥ـو توانایے آن را دارد
 ڪه مرا زندگانے بخشد
 چشمهاے تـ♥ـو به
 مـ♡ـن مے بخشد
 شور عشق و مستے
 و تـ♥ـو چون مصرع شعرے زیبا
 سطر برجسته اے از زندگے مـ♡ـن هستے
 دفتر عمر مرا
با وجود تـ♥ـو شڪوهے دیگر
 رونقے دیگر هست
 مے توانے تـ♥ـو به مـ♡ـن
 زندگانے بخشے
 یا بگیرے از مـ♡ـن
 آنچه را مے بخشے
 مـ♡ـن به بے سامانے
 باد را مے مانم
 مـ♡ـن به سرگردانے
 ابر را مے مانم
 مـ♡ـن به آراستگے خندیدم
 مـ♡ـنِ ژولیده به آراستگے خندیدم
 سنگ طفلے ، اما
 خواب نوشین ڪبوترها را در لانه مے آشفت
 قصه ے بے سر و سامانے مـ♡ـن
 باد با برگ درختان مے گفت
 باد با مـ♡ـن مے گفت ؛
 »چه تهیدستے مرد«
 ابر باور مے ڪرد
 مـ♡ـن در آیینه رخ خود دیدم
 و به تـ♥ـو حق دادم
 آه مے بینم ، مے بینم
 تـ♥ـو به اندازه ے تنهایے مـ♡ـن خوشبختے
 مـ♡ـن به اندازه ے زیبایے تـ♥ـو غمگینم

فقط برای تـ♥ـوϻ


 چه امید عبثے
 مـ♡ـن چه دارم ڪه تـ♥ـو را در خور..؟
 هیچ
 مـ♡ـن چه دارم ڪه سزاوار تـ♥ـو..؟
 هیچ
 تـ♥ـو همه هستے مـ♡ـن ، هستے مـ♡ـن
 تـ♥ـو همه زندگے مـ♡ـن هستے
 تـ♥ـو چه دارے..؟
 همه چیز
 تـ♥ـو چه ڪم دارے..؟
هیچ
 بے تـ♥ـو در مے ابم
 چون چناران ڪهن
 از درون تلخے واریزم را
 ڪاهش جان مـ♡ـن این شعر مـ♡ـن است
آرزو مے ڪردم
 ڪه تـ♥ـو خواننده ے شعرم باشے
 راستے شعر مرا مے خوانے..؟
 نه ، دریغا ، هرگز
 باورنم نیست ڪه خواننده ے شعرم باشے
 ڪاشڪے شعر مرا مے خواندے
 بے تـ♥ـو مـ♡ـن چیستم..؟ ابر اندوه
 بے تـ♥ـو سرگردانتر ، از پژواڪم
 در ڪوه
 گرد بادم در دشت
 برگ پاییزم ، در پنجه ے باد
 بے تـ♥ـو سرگردانتر
 از نسیم سحرم
 از نسیم سحر سرگردان
 بے سرو سامان. . .
 بے تـ♥ـو اشڪم
 دردم ، آهم
 آشیان برده ز یاد مرغ
 درمانده به شب گمراهم
 بے تـ♥ـو خاڪستر سردم ، خاموش
 نتپد دیگر در سینه ے مـ♡ـن ، دل با شوق
 نه مرا بر لب ، بانگ شادے
 نه خروش
 بے تـ♥ـو دیو وحشت
 هر زمان مے دردم
 بے تـ♥ـو احساس مـ♡ـن از زندگے بے بنیاد
 و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
 ڪاستن ، ڪاهیدن
 ڪاهش جانم ، ڪم ڪم
 چه ڪسے خواهد دید
 مردنم را بے تـ♥ـو..؟
 بے تـ♥ـو مردم ، مردم
 گاه مے اندیشم
 خبر مرگ مرا با تـ♥ـو چه ڪس مے گوید..؟
 آن زمان ڪه خبر مرگ مرا
 از ڪسے مے شنوے ، روے تـ♥ـو را
 ڪاشڪے مے دیدم
 شانه بالازدنت را
 بے قید
 و تڪان دادن دستت ڪه
 مهم نیست زیاد
 و تڪان دادن سر
 را ڪه
 عجیب..!عاقبت مُرد..؟
 افسوس
 ڪاڪش مے دیدم
 مـ♡ـن به خود مے گویم؛
 »چه ڪسے باور ڪرد
 جنگل جان مرا
 آتش عشق تـ♥ـو خاڪستر ڪرد..؟«

فقط برای تـ♥ـوϻ


 باد ڪولے ، اے باد
 تـ♥ـو چه بیرحمانه
 شاخ پر برگ درختان را عریان ڪردے
 و جهان را به سموم نفست ویران ڪردے
 باد ڪولے تـ♥ـو چرا زوزه ڪشان
 همچنان اسبے بگسسته عنان
 سم فرو ڪوبان بر خاڪ گذشتے همه جا..؟
  آن غبارے ڪه برانگیزاندے
 سخت افزون مے ڪرد
 تیرگے را در دشت
 و شفق ، این شفق شنگرفے
 بوے خون داشت ، افق خونین بود
 ڪولے باد پریشاندل آشفته صفت
 تـ♥ـو مرا بدرقه مے ڪردے هنگام غروب
 تـ♥ـو به مـ♡ـن مے گفتے ؛
 صبح پاییز تـ♥ـو ، نامیومن بود..! 
 مـ♡ـن سفر مے ڪردم
 و در آن تنگ غروب
 یاد مے ڪردم از آن تلخے گفتارش در صادق صبح
 دل مـ♡ـن پر خون بود
 در مـ♡ـن اینڪ ڪوهے
 سر برافراشته از ایمان است
 مـ♡ـن به هنگام شڪوفایے گلها در دشت
 باز برمے گردم و صدا مے زنم ؛
» آے
 باز ڪن پنجره را
 باز ڪن پنجره را
 در بگشا
 ڪه بهاران آمد
 ڪه شڪفته گل سرخ
 به گلستان آمد
 باز ڪن پنجره را
 ڪه پرستو مے شوید در چشمه ے نور
 ڪه قنارے مے خواند
 مے خواند آواز سرور
  ڪه ؛ بهاران آمد
 ڪه شڪفته گل سرخ به گلستان آمد« 
 سبز برگان درختان همه دنیا را
 نشمردیم هنوز مـ♡ـن صدا مے زنم ؛
  »باز ڪن پنجره ، باز آمده ام
 مـ♡ـن پس از رفتنها ، رفتنها ؛
 با چه شور و چه شتاب
 در دلم شوق تـ♥ـو ، اڪنون به نیاز آمده ام«
داستانها دارم
 از دیاران ڪه سفر ڪردم و رفتم بے تـ♥ـو
 از دیاران ڪه گذر ڪردم و رفتم بے تـ♥ـو
 بے تـ♥ـو مے رفتم ، مے رفتن ، تنها ، تنها
 وصبورے مرا ، ڪوه تحسین مے ڪرد
 مـ♡ـن اگر سوے تـ♥ـو برمے گردم
 دست مـ♡ـن خالے نیست
 ڪاروانهاے محبت با خویش
 ارمغان آوردم
 مـ♡ـن به هنگام شڪوفایے گلها در دشت
 باز برخواهم گشت
 تـ♥ـو به مـ♡ـن مے خندے
 مـ♡ـن صدا مے زنم ؛
 »آے باز ڪن پنجره را«
 پنجره را مے بندے
 با مـ♡ـن اڪنون چه نشستنها ، خاموشیها
 با تـ♥ـو اڪنون چه فراموشیهاست
 چه ڪسے مے خواهد
 مـ♡ـن و تـ♥ـو ما نشویم
 »خانه اش ویران باد«
 مـ♡ـن اگر ما نشویم ، تنهایم
 تـ♥ـو اگر ما نشوے
 خویشتنے
 از ڪجا ڪه مـ♡ـن و تـ♥ـو
 شور یڪپارچگے را در شرق
 باز برپا نڪنیم
 از ڪجا ڪه مـ♡ـن و تـ♥ـو
 مشت رسوایان را وا نڪنیم
 مـ♡ـن اگر برخیزم
 تـ♥ـو اگر برخیزے
 همه برمے خیزند
 مـ♡ـن اگر بنشینم
 تـ♥ـو اگر بنشینے
 چه ڪسے برخیزد..؟
 چه ڪسے با دشمن بستیزد..؟
 چه ڪسے
 پنجه در پنجه هر دشمن دون
 آویزد
 دشتها نام تـ♥ـو را مے گویند
 ڪوهها شعر مرا مے خوانند
 ڪوه باید شد و ماند
 رود باید شد و رفت
 دشت باید شد و خواند
 در مـ♡ـن این جلوه ے اندوه ز چیست..؟
 در تـ♥ـو این قصه ے پرهیز ڪه چه..؟
 در مـ♡ـن این شعله ے عصیان نیاز
 در تـ♥ـو دمسردے پاییز ڪه چه..؟
 حرف را باید زد ، درد را باید گفت
 سخن از مهر مـ♡ـن و جور تـ♥ـو نیست
 سخن از تـ♥ـو متلاشے شدن دوستے است
 و عبث بودن پندار سرورآور مهر
 آشنایے با شور..؟و جدایے با درد..؟
 و نشستن در بهت فراموشے
 یا غرق غرور..؟
 سینه ام آینه اے ست
 با غبارے از غم
 تـ♥ـو به لبخندے از این آینه بزداے غبار
 آشیان تهے دست مرا
 مرغ دستان تـ♥ـو پر مے سازند
 آه مگذار ڪه دستان مـ♡ـن
آن اعتمادے ڪه به دستان تـ♥ـو دارد
به فراموشیها بسپارد
 آه مگذار ڪه مرغان سپید دستت
 دست پر مهر مرا سرد و تهے بگذارد
 مـ♡ـن چه مے گویم ، آه
 با تـ♥ـو اڪنون چه فراموشیها
 با مـ♡ـن اڪنون چه نشستنها ، خاموشیهاست
 تـ♥ـو مپندار ڪه خاموشے مـ♡ـن
 هست برهان فراموشے مـ♡ـن
 مـ♡ـن اگر برخیزم
 تـ♥ـو اگر برخیزے
 همه برمے خیزندϻ
آبے ، خاڪسترے ، سیاه

فقط برای تـ♥ـوϻ



  در شبان غم تنهایے خویش
  عابد چشم سخنگوے تـ♥ـوام
  مـ♡ـن در این تاریڪے
  مـ♡ـن در این تیره شب جانفرسا
  زائر ظلمت گیسوے تـ♥ـوام
  گیسوان تـ♥ـو پریشانتر از اندیشه ے مـ♡ـن
  گیسوان تـ♥ـو شب بے پایان
  جنگل عطرآلود
  شڪن گیسوے تـ♥ـو
  موج دریاے خیال
  ڪاش با زورق اندیشه شبے
  از شط گیسوے مواج تـ♥ـو مـ♡ـن
  بوسه زن بر سر هر موج گذر مے ڪردم
  ڪاش بر این شط مواج سیاه
  همه ے عمر سفر مے ڪردم
  مـ♡ـن هنوز از اثر عطر نفسهاے تـ♥ـو
  سرشار سرور
  گیسوان تـ♥ـو در اندیشه ے مـ♡ـن
  گرم رقصے موزون
  ڪاشڪے پنجه ے مـ♡ـن
  در شب گیسوے پر پیچ تـ♥ـو راهے مے جست
  چشم مـ♡ـن چشمه ے زاینده ے اشڪ
  گونه ام بستر رود
  ڪاشڪے همچو حبابے بر آب
  در نگاه تـ♥ـو رها مے شدم از بود و نبود
 
 
  شب تهے از مهتاب
  شب تهے از اختر
  ابر خاڪسترے
  بے باران پوشانده
  آسمان را یڪسر
  ابر خاڪسترے بے باران دلگیر است
  و سڪوت تـ♥ـو پس پرده ے خاڪسترے سرد
 ڪدورت افسوس سخت دلگیرتر است
  شوق بازآمدن سوے تـ♥ـوام هست
  اما ، تلخے سرد ڪدورت در تـ♥ـو
  پاے پوینده ے راهم بسته
  ابر خاڪسترے بے باران
  راه بر مرغ نگاهم بسته
  واے ، باران ، باران ؛
  شیشه ے پنجره را باران شست
   از دل مـ♡ـن اما
  چه ڪسے نقش تـ♥ـو را خواهد شست..؟
 
  
  آسمان سربے رنگ
   من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ
  مے پرد مرغ نگاهم تا دور
  واے ، باران ، باران ؛
  پر مرغان نگاهم را شست
  اب رؤیاے فراموشیهاست
  خواب را دریابم
  ڪه در آن دولت خاموشیهاست
  ن شڪوفایے گلهاے امیدم را در رؤیاها مے بینم
  و ندایے ڪه به مـ♡ـن مے گوید ؛
   ”گر چه شب تاریڪ است
  دل قوے دار ، سحر نزدیڪ است “
  دل مـ♡ـن در دل شب
  خواب پروانه شدن مے بیند
  مهر صبحدمان داس به دست
  خرمن خواب مرا مے چیند
  آسمانها آبے
   پر مرغان صداقت آبے ست
  دیده در آینه ے صبح تـ♥ـو را مے بیند
  از گریبان تـ♥ـو صبح صادق
   مے گشاید پر و بال
  تـ♥ـو گل سرخ مـ♡ـنے
  تـ♥ـو گل یاسمنے
  تـ♥ـو چنان شبنم پاڪ سحرے..؟
  نه ، از آن پاڪترے
  تـ♥ـو بهارے..؟
  نه ، بهاران از تـ♥ـوست
  از تـ♥ـو مے گیرد وام
  هر بهار اینهمه زیبایے را
  هوس باغ و بهارانم نیست
  اے بهین باغ و بهارانم تـ♥ـو
  سبزے چشم تـ♥ـو
  دریاے خیال
  پلڪ بگشا ڪه به چشمان تـ♥ـو دریابم باز
  مزرع سبز تمنایم را
  اے تـ♥ـو چشمانت سبز
   در مـ♡ـن این سبزے هذیان از تـ♥ـوست
  زندگے از تـ♥ـو و مرگم از تـ♥ـوست
  سیل سیال نگاه سبزت
  همه بنیان وجودم
  را ویرانه ڪنان مے ڪاود
  مـ♡ـن به چشمان خیال انگیزت معتادم
  و دراین راه تباه
  عاقبت هستے خود را دادم
  آه سرگشتگے ام در پے آن گوهر مقصود چرا
  در پے گمشده ے خود به ڪجا بشتابم..؟
  مرغ آبے اینجاست
  در خود آن گمشده را دریابم
  ر سحرگاه سر از بالش خواب بردار
  ڪاروانهاے فرومانده ے خواب
 از چشمت بیرون ڪن
 
  
  باز ڪن پنجره را
  تـ♥ـو اگر بازڪنے پنجره را
  مـ♡ـن نشان خواهم داد
  به تـ♥ـو زیبایے را
  بگذر از زیور و آراستگے
  مـ♡ـن تـ♥ـو را با خود تا خانه ے خود خواهم برد
  ڪه در آن شڪوت پیراستگے
  چه صفایے دارد
  آرے از سادگیش
  چون تراویدن مهتاب به شب
  مهر از آن مے بارد
  باز ڪن پنجره را
  مـ♡ـن تـ♥ـو را خواهم برد
  به عروسے عروسڪهاے
  ڪودڪ خواهر خویش
  ڪه در آن مجلس جشن
  صحبتے نیست ز دارایے داماد و عروس
  صحبت از سادگے و ڪودڪے است
  چهره اے نیست عبوس
  ڪودڪ خواهر مـ♡ـن
  در شب جشن عروسے عروسڪهایش مے رقصد
  ڪودڪ خواهر مـ♡ـن
  امپراتورے پر وسعت خود را هر روز
  شوڪتے مے بخشد
  ڪودڪ خواهر مـ♡ـن نام تـ♥ـو را مے داند
  نام تـ♥ـو را مے خواند
  گل قاصد آیا
  با تـ♥ـو این قصه ے خوش خواهد گفت..؟
 
 
  باز ڪن پنجره را
  مـ♡ـن تـ♥ـو را خواهم برد
  به سر رود خروشان حیات
  آب این رود به سرچشمه نمے گردد باز
  بهتر آنست ڪه غفلت نڪنیم از آغاز
  باز ڪن پنجره را ، صبح دمید
   چه شبے بود و چه فرخنده شبے
  آن شب دور ڪه چون خواب خوش از دیده پرید
  ڪودڪ قلب مـ♡ـن این قصه ے شاد
  از لبان تـ♥ـو شنید ؛
  زندگے رویا نیست
  زندگے زیبایے ست
  مے توان بر درختے تهے از بار ، زدن پیوندے
  مے توان در دل این مزرعه ے خشڪ و تهے بذرے ریخت
  مے توان از میان فاصله ها را برداشت
   دل مـ♡ـن با دل تـ♥ـو
  هر دو بیزار از این فاصله هاست 
  قصه ے شیرینے ست
  ڪودڪ چشم مـ♡ـن از قصه ے تـ♥ـو مے خوابد
  قصه ے نغز تـ♥ـو از غصه تهے ست
  باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل
  سر به دامان تـ♥ـو بگذارم و در خواب روم
 
 
  گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت
  یادگاران تـ♥ـو اند
  رفته اے اینڪ و هر سبزه و سنگ
  در تمام در و دشت
  سوڪواران تـ♥ـو اند
  در دلم آرزوے آمدنت مے میرد
  رفته اے اینڪ ، اما آیا
  باز برمے گردے..؟
  چه تمناے محالے دارم
  خنده ام مے گیرد
  چه شبے بود و
  چه روزے افسوس
  با شبان رازے بود
  روزها شورے داشت
  ما پرستوها را
  از سر شاخه به بانگ هے ، هے
  مے پراندیم در آغوش فضا
  ما قناریها را
  از درون قفس سرد رها مے ڪردیم
  آرزو مے ڪردم
  دشت سرشار ز سبرسبزے رویا ها را
  مـ♡ـن گمان مے ڪردم
  دوستے همچون سروے سرسبز
  چارفصلش همه آراستگے ست
  مـ♡ـن چه مے دانستم
  هیبت باد زمستانے هست
  مـ♡ـن چه مے دانستم
  سبزه مے پژمرد از بے آبے
  سبزه یخ مے زند از سردے دے
  مـ♡ـن چه مے دانستم
  دل هر ڪس دل نیست
  قلبها ز آهن و سنگ
  قلبها بے خبر از عاطفه اند
  از دلم رست گیاهے سرسبز
  سر برآورد درختے
  شد نیرو بگرفت
  برگ بر گردون سود
  این گیاه سرسبز
  این بر آورده درخت اندوه
  حاصل مهر تـ♥ـو بود
  و چه رویاهایے
  ڪه تبه گشت و گذشت
  و چه پیوند صمیمیتها
  ڪه به آسانے یڪ رشته گسست
  چه امیدے ، چه امید..؟
  چه نهالے ڪه نشاندم مـ♡ـن و بے بر گردید
  دل مـ♡ـن مے سوزد ڪه قناریها را پر بستند
  و ڪبوترها را ، آه ڪبوترها را
  و چه امید عظیمے به عبث انجامید
 
  
  در میان مـ♡ـن و تـ♥ـو فاصله هاست
  گاه مے اندیشم
  مے توانے تـ♥ـو به لبخندے این فاصله را بردارے
  تـ♥ـو توانایے بخشش دارے
  دستهاے تـ♥ـو توانایے آن را دارد
  ڪه مرا زندگانے بخشد
  چشمهاے تـ♥ـو به
  مـ♡ـن مے بخشد
  شور عشق و مستے
  و تـ♥ـو چون مصرع شعرے زیبا
  سطر برجسته اے از زندگے مـ♡ـن هستے
  دفتر عمر مرا
 با وجود تـ♥ـو شڪوهے دیگر
  رونقے دیگر هست
  مے توانے تـ♥ـو به مـ♡ـن
  زندگانے بخشے
  یا بگیرے از مـ♡ـن
  آنچه را مے بخشے
  مـ♡ـن به بے سامانے
  باد را مے مانم
  مـ♡ـن به سرگردانے
  ابر را مے مانم
  مـ♡ـن به آراستگے خندیدم
  مـ♡ـنِ ژولیده به آراستگے خندیدم
  سنگ طفلے ، اما
  خواب نوشین ڪبوترها را در لانه مے آشفت
  قصه ے بے سر و سامانے مـ♡ـن
  باد با برگ درختان مے گفت
  باد با مـ♡ـن مے گفت ؛
  »چه تهیدستے مرد«
  ابر باور مے ڪرد
  مـ♡ـن در آیینه رخ خود دیدم
  و به تـ♥ـو حق دادم
  آه مے بینم ، مے بینم
  تـ♥ـو به اندازه ے تنهایے مـ♡ـن خوشبختے
  مـ♡ـن به اندازه ے زیبایے تـ♥ـو غمگینم
 
 
  چه امید عبثے
  مـ♡ـن چه دارم ڪه تـ♥ـو را در خور..؟
  هیچ
  مـ♡ـن چه دارم ڪه سزاوار تـ♥ـو..؟
  هیچ
  تـ♥ـو همه هستے مـ♡ـن ، هستے مـ♡ـن
  تـ♥ـو همه زندگے مـ♡ـن هستے
  تـ♥ـو چه دارے..؟
  همه چیز
  تـ♥ـو چه ڪم دارے..؟
 هیچ
  بے تـ♥ـو در مے ابم
  چون چناران ڪهن
  از درون تلخے واریزم را
  ڪاهش جان مـ♡ـن این شعر مـ♡ـن است
 
  
  آرزو مے ڪردم
  ڪه تـ♥ـو خواننده ے شعرم باشے
  راستے شعر مرا مے خوانے..؟
  نه ، دریغا ، هرگز
  باورنم نیست ڪه خواننده ے شعرم باشے
  ڪاشڪے شعر مرا مے خواندے
  بے تـ♥ـو مـ♡ـن چیستم..؟ ابر اندوه
  بے تـ♥ـو سرگردانتر ، از پژواڪم
  در ڪوه
  گرد بادم در دشت
  برگ پاییزم ، در پنجه ے باد
  بے تـ♥ـو سرگردانتر
  از نسیم سحرم
  از نسیم سحر سرگردان
  بے سرو سامان. . .
  بے تـ♥ـو اشڪم
  دردم ، آهم
  آشیان برده ز یاد مرغ
  درمانده به شب گمراهم
  بے تـ♥ـو خاڪستر سردم ، خاموش
  نتپد دیگر در سینه ے مـ♡ـن ، دل با شوق
  نه مرا بر لب ، بانگ شادے
  نه خروش
  بے تـ♥ـو دیو وحشت
  هر زمان مے دردم
  بے تـ♥ـو احساس مـ♡ـن از زندگے بے بنیاد
  و اندر این دوره بیدادگریها هر دم
  ڪاستن ، ڪاهیدن
  ڪاهش جانم ، ڪم ڪم
  چه ڪسے خواهد دید
  مردنم را بے تـ♥ـو..؟
  بے تـ♥ـو مردم ، مردم
  گاه مے اندیشم
  خبر مرگ مرا با تـ♥ـو چه ڪس مے گوید..؟
  آن زمان ڪه خبر مرگ مرا
  از ڪسے مے شنوے ، روے تـ♥ـو را
  ڪاشڪے مے دیدم
  شانه بالازدنت را
  بے قید
  و تڪان دادن دستت ڪه
  مهم نیست زیاد
  و تڪان دادن سر
  را ڪه
  عجیب..!عاقبت مُرد..؟
  افسوس
  ڪاڪش مے دیدم
  مـ♡ـن به خود مے گویم؛
  »چه ڪسے باور ڪرد
  جنگل جان مرا
  آتش عشق تـ♥ـو خاڪستر ڪرد..؟«
 
 
  باد ڪولے ، اے باد
  تـ♥ـو چه بیرحمانه
  شاخ پر برگ درختان را عریان ڪردے
  و جهان را به سموم نفست ویران ڪردے
  باد ڪولے تـ♥ـو چرا زوزه ڪشان
  همچنان اسبے بگسسته عنان
  سم فرو ڪوبان بر خاڪ گذشتے همه جا..؟
   آن غبارے ڪه برانگیزاندے
  سخت افزون مے ڪرد
  تیرگے را در دشت
  و شفق ، این شفق شنگرفے
  بوے خون داشت ، افق خونین بود
  ڪولے باد پریشاندل آشفته صفت
  تـ♥ـو مرا بدرقه مے ڪردے هنگام غروب
  تـ♥ـو به مـ♡ـن مے گفتے ؛
  صبح پاییز تـ♥ـو ، نامیومن بود..! 
  مـ♡ـن سفر مے ڪردم
  و در آن تنگ غروب
  یاد مے ڪردم از آن تلخے گفتارش در صادق صبح
  دل مـ♡ـن پر خون بود
  در مـ♡ـن اینڪ ڪوهے
  سر برافراشته از ایمان است
  مـ♡ـن به هنگام شڪوفایے گلها در دشت
  باز برمے گردم و صدا مے زنم ؛
 » آے
  باز ڪن پنجره را
  باز ڪن پنجره را
  در بگشا
  ڪه بهاران آمد
  ڪه شڪفته گل سرخ
  به گلستان آمد
  باز ڪن پنجره را
  ڪه پرستو مے شوید در چشمه ے نور
  ڪه قنارے مے خواند
  مے خواند آواز سرور
   ڪه ؛ بهاران آمد
  ڪه شڪفته گل سرخ به گلستان آمد« 
  سبز برگان درختان همه دنیا را
  نشمردیم هنوز مـ♡ـن صدا مے زنم ؛
   »باز ڪن پنجره ، باز آمده ام
  مـ♡ـن پس از رفتنها ، رفتنها ؛
  با چه شور و چه شتاب
  در دلم شوق تـ♥ـو ، اڪنون به نیاز آمده ام«
 داستانها دارم
  از دیاران ڪه سفر ڪردم و رفتم بے تـ♥ـو
  از دیاران ڪه گذر ڪردم و رفتم بے تـ♥ـو
  بے تـ♥ـو مے رفتم ، مے رفتن ، تنها ، تنها
  وصبورے مرا ، ڪوه تحسین مے ڪرد
  مـ♡ـن اگر سوے تـ♥ـو برمے گردم
  دست مـ♡ـن خالے نیست
  ڪاروانهاے محبت با خویش
  ارمغان آوردم
  مـ♡ـن به هنگام شڪوفایے گلها در دشت
  باز برخواهم گشت
  تـ♥ـو به مـ♡ـن مے خندے
  مـ♡ـن صدا مے زنم ؛
  »آے باز ڪن پنجره را«
  پنجره را مے بندے
  با مـ♡ـن اڪنون چه نشستنها ، خاموشیها
  با تـ♥ـو اڪنون چه فراموشیهاست
  چه ڪسے مے خواهد
  مـ♡ـن و تـ♥ـو ما نشویم
  »خانه اش ویران باد«
  مـ♡ـن اگر ما نشویم ، تنهایم
  تـ♥ـو اگر ما نشوے
  خویشتنے
  از ڪجا ڪه مـ♡ـن و تـ♥ـو
  شور یڪپارچگے را در شرق
  باز برپا نڪنیم
  از ڪجا ڪه مـ♡ـن و تـ♥ـو
  مشت رسوایان را وا نڪنیم
  مـ♡ـن اگر برخیزم
  تـ♥ـو اگر برخیزے
  همه برمے خیزند
  مـ♡ـن اگر بنشینم
  تـ♥ـو اگر بنشینے
  چه ڪسے برخیزد..؟
  چه ڪسے با دشمن بستیزد..؟
  چه ڪسے
  پنجه در پنجه هر دشمن دون
  آویزد
  دشتها نام تـ♥ـو را مے گویند
  ڪوهها شعر مرا مے خوانند
  ڪوه باید شد و ماند
  رود باید شد و رفت
  دشت باید شد و خواند
  در مـ♡ـن این جلوه ے اندوه ز چیست..؟
  در تـ♥ـو این قصه ے پرهیز ڪه چه..؟
  در مـ♡ـن این شعله ے عصیان نیاز
  در تـ♥ـو دمسردے پاییز ڪه چه..؟
  حرف را باید زد ، درد را باید گفت
  سخن از مهر مـ♡ـن و جور تـ♥ـو نیست
  سخن از تـ♥ـو متلاشے شدن دوستے است
  و عبث بودن پندار سرورآور مهر
  آشنایے با شور..؟و جدایے با درد..؟
  و نشستن در بهت فراموشے
  یا غرق غرور..؟
  سینه ام آینه اے ست
  با غبارے از غم
  تـ♥ـو به لبخندے از این آینه بزداے غبار
  آشیان تهے دست مرا
  مرغ دستان تـ♥ـو پر مے سازند
  آه مگذار ڪه دستان مـ♡ـن
 آن اعتمادے ڪه به دستان تـ♥ـو دارد
 به فراموشیها بسپارد
  آه مگذار ڪه مرغان سپید دستت
  دست پر مهر مرا سرد و تهے بگذارد
  مـ♡ـن چه مے گویم ، آه
  با تـ♥ـو اڪنون چه فراموشیها
  با مـ♡ـن اڪنون چه نشستنها ، خاموشیهاست
  تـ♥ـو مپندار ڪه خاموشے مـ♡ـن
  هست برهان فراموشے مـ♡ـن
  مـ♡ـن اگر برخیزم
  تـ♥ـو اگر برخیزے
  همه برمے خیزندϻ
 
 آذر ، دے 1343
{حمید مصدق}

[
آبے ، خاڪسترے ، سیاه]



طبقه بندی: فقط برای تـ♥ـوϻ، عاشقانه غمگین، حمید مصدق،
برچسب ها:فقط برای تـ♥ـوϻ، عشق بی ثمر، عشق بی حاصل، جملات عاشقانه غمگین، شعربرای تـ♥ـو، آبے خاڪسترے سیاه،

♥ نوشته شده در چهارشنبه 30 تیر 1395 ساعت 09:30 توسط سعیـد : حضور♥()

Design By : Bia2skin.ir