عشق بی ثمرLove Barren
ℒ☺ṽℯ ℬ@яяεᾔ

فقط برای تـ♥ـوϻ

 چه فڪر مے ڪنے..!
 ڪه بادبان شڪسته
ز ورق به گل نشسته اے است زندگے
 ڪه در این خراب ریخته
 ڪه رنگ عافیت از او گریخته
 به بن رسیده، راه بسته ایست زندگے
 چه سهمناڪ بود سیل ِ حادثه
 ڪه همچو اژدها دهان گشود
 زمین و  آسمان ز هم گسیخت
 ستاره خوشه خوشه ریخت
 و آفتاب در ڪبود دره هاے آب غرق شد
 هوا بد است
 تـ♥ـو با ڪدام باد مے روے
 چه ابر تیره اے گرفته سینه ے تـ♥ـو را
 ڪه با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
 دل ِ تـ♥ـو وا نمے شود
 تـ♥ـو از هزاره هاے دور آمدے
 در این دراز ناے خون فشان
 به هر قدم نشان ِ نقش پاے تـ♥ـوست
 در این درشت ناے دیو لاخ
 ز هر طرف طنین ِ گام هاے ره گشاے تـ♥ـوست
 بلند و پست این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
 به خون نوشته نامه ے وفاے تـ♥ـوست
 به گوش بیستون هنوز،صداے تیشه هاے تـ♥ـوست
 چه تازیانه ها ڪه با تن ِ تـ♥ـو ناب ِ عشق آزمود
 چه دارها ڪه از تـ♥ـو گشت سربلند
 رهے ڪه ڪوے قامت ِ‌ بلند عشق
 ڪه استوار ماند در هجوم هر گزند
 نگه ڪن، هنوز آن بلند ِ دور
 آن سپیده، آن شڪوفه زار انفجار نور
 ڪهرباے آرزوست
 سپیده اے ڪه جان ِ آدمے هماره در هواے اوست
 به بوے یڪ نفس در آن زلال دم زدن
 سزد اگر هزار بار بیفتے از نشیب ِ راه و باز
 رو نهے بدان فرار
 چه فڪر مے ڪنے..!
 جهان چو آبگینه ے شڪسته ایست
 ڪه سرو راست هم در او شڪسته مے نماید
 چنان نشسته ڪوه در ڪمین ِ‌ این غروب
 ڪه راه ، بسته مے نماید
 زمان ِ بے ڪرانه را با شمار گام ِ‌ عمر ما مسنج
 به پاے او دمے ست این درنگ ِ درد و رنج
 بسان ِ رود ڪه در نشیب دره سر به سنگ مے زند
 دونده باش
 امید هیچ معجزه ا
ے، ز مرده نیست
 زنده باشϻ

فقط برای تـ♥ـوϻ



  چه فڪر مے ڪنے..!
  ڪه بادبان شڪسته
 ز ورق به گل نشسته اے است زندگے
  ڪه در این خراب ریخته
  ڪه رنگ عافیت از او گریخته
  به بن رسیده، راه بسته ایست زندگے
  چه سهمناڪ بود سیل ِ حادثه
  ڪه همچو اژدها دهان گشود
  زمین و  آسمان ز هم گسیخت
  ستاره خوشه خوشه ریخت
  و آفتاب در ڪبود دره هاے آب غرق شد
  هوا بد است
  تـ♥ـو با ڪدام باد مے روے
  چه ابر تیره اے گرفته سینه ے تـ♥ـو را
  ڪه با هزار سال بارش ِ شبانه روز هم
  دل ِ تـ♥ـو وا نمے شود
  تـ♥ـو از هزاره هاے دور آمدے
  در این دراز ناے خون فشان
  به هر قدم نشان ِ نقش پاے تـ♥ـوست
  در این درشت ناے دیو لاخ
  ز هر طرف طنین ِ گام هاے ره گشاے تـ♥ـوست
  بلند و پست این گشاده دامگاه ِ ننگ و نام
  به خون نوشته نامه ے وفاے تـ♥ـوست
  به گوش بیستون هنوز،صداے تیشه هاے تـ♥ـوست
  چه تازیانه ها ڪه با تن ِ تـ♥ـو ناب ِ عشق آزمود
  چه دارها ڪه از تـ♥ـو گشت سربلند
  رهے ڪه ڪوے قامت ِ‌ بلند عشق
  ڪه استوار ماند در هجوم هر گزند
  نگه ڪن، هنوز آن بلند ِ دور
  آن سپیده، آن شڪوفه زار انفجار نور
  ڪهرباے آرزوست
  سپیده اے ڪه جان ِ آدمے هماره در هواے اوست
  به بوے یڪ نفس در آن زلال دم زدن
  سزد اگر هزار بار بیفتے از نشیب ِ راه و باز
  رو نهے بدان فرار
  چه فڪر مے ڪنے..!
  جهان چو آبگینه ے شڪسته ایست
  ڪه سرو راست هم در او شڪسته مے نماید
  چنان نشسته ڪوه در ڪمین ِ‌ این غروب
  ڪه راه ، بسته مے نماید
  زمان ِ بے ڪرانه را با شمار گام ِ‌ عمر ما مسنج
  به پاے او دمے ست این درنگ ِ درد و رنج
  بسان ِ رود ڪه در نشیب دره سر به سنگ مے زند
  دونده باش
  امید هیچ معجزه اے، ز مرده نیست
  زنده باش
 
  
  
{هوشنگ ابتهاج »سایه«}

[
امید هیچ معجزه اے، ز مرده نیست]



طبقه بندی: فقط برای تـ♥ـوϻ، عاشقانه غمگین، هوشنگ ابتهاج»سایه«،
برچسب ها:فقط برای تـ♥ـوϻ، عشق بی ثمر، عشق بی حاصل، جملات عاشقانه غمگین، شعربرای تـ♥ـو،

♥ نوشته شده در سه شنبه 29 تیر 1395 ساعت 09:19 توسط سعیـد : حضور♥()

Design By : Bia2skin.ir